Groetjes uit Bali en fijne Halloween!

Ik ben terug op Bali na een geweldige reis door Nepal en India. Jullie zitten vast al helemaal in de Halloweensfeer, want het griezelweekend is begonnen! Hier op Bali vieren ze het op z’n Balinees. Zelfs het personeel van mijn favoriete koffietentje (waar ik dit schrijf) loopt verkleed rond. Het deed me denken aan Rodrigo en het Britse team op het AW-hoofdkantoor, die zich vandaag ook verkleden. Ik vermoed wel een stuk dramatischer. Halloween is echt wereldwijd geworden.

Vorige week vertelde ik je over mango’s, milkshakes en nachtelijke raves in Gujarat. Gemist? Je leest het hier terug.

Op Bali is het tenminste rustig. Het lawaai in India maakte me bijna gek. Toen we in Alleppey in Kerala aankwamen, dacht ik dan ook dat er iets mis was. Overal rust en stilte. Geen toeterende auto’s, geen keiharde festivalmuziek. Rustige, bedachtzame mensen en op de achtergrond de dromerige backwaters waar Kerala zo bekend om is.

Kerala is ook behoorlijk goed in het aankleden van de voordeuren van de wereld. Die kokosmat met Welcome Home erop is misschien wel hier begonnen. In tientallen fabrieken rond Alleppey wordt kokosvezel tot miljoenen deurmatten verwerkt. Wij wilden er meer over weten.

Een Vreemd Toeval Bij De Pomp

We hadden een afspraak bij een fabriek waarvan we de producten op de beurs in Delhi goed vonden. Het plan was om ter plekke ook verder rond te kijken.

Ons eerste ontdekkingstochtje begon al voordat we bij het hotel waren.

Tijdens de rit van twee uur vanaf het vliegveld van Kochi, over een half afgebouwde tolweg die nu al aan onderhoud toe leek, stopten we bij een tankstation om naar de wc te gaan. Mr Chatterjee liep even weg voor een sigaretje.

Een meneer die zijn auto aan het tanken was, zag hem, draaide zijn raampje open en zwaaide. “Hallo meneer! Ik ken u. Weet u nog wie ik ben?”

Nu valt Mr Chatterjee op de beurs in Delhi nogal op: lang, met een opvallend kapsel. Hem raak je niet snel kwijt in een menigte. De meneer bleek Mr Shali te zijn, salesmanager van een kokosmattenfabriek die toevallig op een paar minuten van ons hotel lag. Zomaar hadden we ons tweede fabrieksbezoek geregeld. Sommige mensen netwerken via LinkedIn. Wij doen het via de wc van een tankstation.

We leerden Mr Shali goed kennen, en snel ook. Al heeft de toddy daar misschien bij geholpen. Daarover straks meer.

Kokosnoten, Gekke Machines En Een Heel Stille Baas

De fabrieken maakten indruk. Het is een lang bestaande industrie, maar wel een die met zijn tijd meegaat.

Mr Shali leidde ons rond over een heel terrein vol gebouwen die over generaties heen waren ontstaan. In het ene stonden enorme oude weefgetouwen uit de jaren veertig die nog steeds draaien. In een ander maakten moderne rubberpersen de onderkanten van de matten. Verderop kregen de matten met zeefdruk en gekleurde katoenflock hun laatste afwerking.

En dan was er nog de touwloods.

Stel je een gebouw voor zo lang als een cricketveld, met rails erdoorheen en kokostouwen die bijna over de hele lengte zijn gespannen. Willie Wortel-achtige machines draaiden en wonden de vezels, waarna twee mannen met een karretje over het spoor wegrenden voor een spectaculaire eindsprint. Het afgewerkte touw werd op reusachtige spoelen gewikkeld.

Hoe die machines precies werken, zou ik je niet kunnen uitleggen, maar ik had er de hele middag naar kunnen kijken.

Het hele terrein was één grote doolhof vol bedrijvigheid. Er werken zo’n 300 mensen, en de arbeidsomstandigheden zagen er uitstekend uit. Iedereen die we tegenkwamen, was vriendelijk en goedgehumeurd.

Tijdens de rondleiding zag ik een jongeman die ons vanaf een afstandje rustig in de gaten hield.

Chatterjee, die zich een beetje wilde laten gelden, vroeg hem om foto’s van ons met Mr Shali te maken. Toen de foto’s klaar waren, wuifde hij hem weg. Later, in een andere loods, bekeken we een paar indrukwekkende hydraulische persen waarmee reliëf in de matten wordt gedrukt. Daar stond de jongeman weer. Hij keek rustig toe en ging bijna op in de schaduw.

Ik schuifelde naar hem toe.

“Jij bent de baas, toch?”

Hij glimlachte en knikte, met een geamuseerde twinkeling in zijn ogen.

Dit was Hari, de zoon van de baas en de derde generatie van het familiebedrijf.

Toen Chatterjee doorhad dat hij de volgende generatie van de directie had lopen commanderen, werd hij echt rood. Hari had er zichtbaar enorm van genoten.

En Toen Viel Het Woord Toddy…

Na de rondleiding, de showroom en het zakelijke gesprek vroegen Mr Shali en Hari of we nog iets van de omgeving wilden zien. Chatterjee wilde naar het strand. Kerala is beroemd om zijn backwaters, maar het heeft ook lange zandstranden, en we waren benieuwd hoe die zich verhouden tot Goa.

Ik had nog een ander cultureel uitstapje in gedachten. Anders dan Gujarat is Kerala geen drooggelegde staat, maar in de buurt van ons hotel waren nauwelijks bars te vinden. Ik had gelezen over de lokale toddyshops, waar ze kallu schenken: palmwijn. Konden we misschien onderweg bij eentje stoppen?

Zo belandden we op een modderig parkeerterrein met daarachter een groepje eenvoudige hutjes. Simpele tafels, gehavende plastic stoelen. We gingen zitten en vroegen ons af waar ik ons nu weer in had gepraat.

Een oudere meneer met flink wat tatoeages en een stuk minder tanden kwam aanlopen met een paar glazen die niet bepaald glommen en een aarden kruik met een troebele witte vloeistof.

Mr Shali begon in te schenken. Zelfs Chatterjee keek bedenkelijk. “Dit drink ik niet.”

De vliegen toonden intussen een stuk meer enthousiasme.

Mr Shali, die zelf niet drinkt en vegetariër is, verzekerde ons dat dit heel normaal was. Toddy, legde hij uit, wordt gemaakt van het sap van kokospalmen, niet van het kokoswater in de noten. Het wordt uit de bomen getapt en gist vanzelf, dus het verse ochtendsap is ‘s middags iets heel wat interessanters geworden.

We probeerden het. En eerlijk gezegd… helemaal niet slecht. Een beetje als kokoslimonade, met een licht bruisje op de tong.

Onze gastheer kwam terug met borden cassavepuree en garnalencurry. Er kwamen nog meer vliegen op de lunch af om een kijkje te nemen.

We dronken onze glazen leeg, met hernieuwde zin om naar het strand te gaan.

Een Licht Aangeschoten Strandbezoek

Het strand was prachtig: lange zandstranden, heerlijk onbedorven en geen ligbed te bekennen. Heel anders dan het Goa-strandleven dat we ons hadden voorgesteld.

Mr Shali vond dat duidelijk maar goed ook.

Licht aangeschoten maakten we selfies in het zand met onze nieuwe vrienden. Van een toevallige ontmoeting bij de pomp tot races met kokostouw, een undercover baas en een kruik met iets troebels in een hutje. Een flinke werkdag in de deurmattenbusiness.

En ik kan je geruststellen: de toddy had geen nare gevolgen. Het enige dat schade opliep, was de waardigheid van Chatterjee na zijn korte carrière als leidinggevende van Hari.

Dat was ons griezelverhaaltje voor Halloween. Ik hoop dat het enige spookachtige in jouw winkel is hoe snel alles van de schappen verdwijnt. En nu Kerst ook dichterbij sluipt: neem hieronder een kijkje bij de nieuwe producten en aanbiedingen.

Een griezelig fijn weekend!

Groetjes,