Groeten uit Greater Noida, India.

Ik hoop dat de zaken goed lopen en dat je geniet van de aanloop naar Halloween. We zijn hier voor ons halfjaarlijkse bezoek aan de grote Indiase handwerkbeurs, en morgen is de laatste dag. Kilometers aan gangpaden, honderden gesprekken, oude vrienden, nieuwe ideeën… en dat bekende gevoel dat de mooiste ontdekking vast op die ene stand ligt waar we nog niet zijn geweest. Bijna een ontspannen afsluiting van een behoorlijk heftige week.

Vorige week vertelde ik je over ons boottochtje van 6 pence op de Ganges. Gemist? Je leest het hier terug. Deze week was ons vervoer een stuk duurder, en vooral een stuk minder ontspannend.

De Autumn Fair in Delhi: buiten warm en rustig, binnen warm en hectisch!

Maar eerst: nieuws uit Bali.

Tomas en Raul zitten daar met onze ontwikkelaars op het IT-kantoor. Er gebeurt veel en er is genoeg om enthousiast over te zijn. Alleen is het opeens een heel project geworden om mensen überhaupt op kantoor te krijgen.

Bali kampt met een enorm benzinetekort. Lange rijen kronkelen langs de wegen, soms naar tankstations waar niets meer te halen valt. Onze jongens staan uren te wachten, omdat problemen met tankwagens en slecht weer de leveringen verstoren. Volgens hen maken hamsteraars het alleen maar erger. De autoriteiten zeggen dat de voorraad wordt aangevuld, maar dat zeggen ze al veel te lang… brandstof in een depot is een schrale troost als je scooter op hoop rijdt.

Elke weg is één lange rij scooters die eindigt bij een gesloten tankstation. De situatie is ernstig, en terwijl ik dit schrijf is er ondanks alle beloftes van de overheid geen verbetering in zicht. Ook in andere delen van Indonesië zijn soortgelijke problemen gemeld. Het voelt als een veel groter verhaal dan de aandacht die het buiten het land krijgt.

Ons team heeft scooters gedeeld en thuiswerken geregeld om alles draaiende te houden. Maar een vrachtwagen kan nu eenmaal niet thuiswerken. Voorraad voor ons magazijn in Bali komt er gewoon niet. Je kunt slimme software, enthousiaste mensen en een lange lijst plannen hebben… en dan blijkt alles af te hangen van iemand die twee liter benzine weet te vinden. Is dit de toekomst?

Ondertussen tekent zich hier in India een ander tekort af. Dit keer gaat het om hout, papierwerk en vier letters waar je waarschijnlijk nog nooit van hebt gehoord: EUDR.

De EU-ontbossingsverordening. Een goed idee met een belangrijk doel: voorkomen dat Europese consumptie bijdraagt aan ontbossing. Voor houten producten betekent dat bewijs van legale herkomst en traceerbaarheid tot aan het stuk land waar het hout groeide. De ingangsdatum is momenteel 30 december 2026, dus alles wat we nu bestellen, komt pas na die datum binnen. Hier op de beurs lijkt dat nu pas tot mensen door te dringen…

In gewone taal: je kleine houten wierookhouder heeft straks een uitgebreidere levensloop nodig dan de meeste mensen kunnen aanleveren voor een hypotheekaanvraag.

Er waren presentaties op het hoofdpodium, omroepberichten door de luidsprekers en heel wat bezorgde gesprekken op de stands.

Onze vaste leverancier van asvangers, Rashid, is al zes maanden wanhopig bezig om zichzelf en zijn mangohoutleveranciers klaar te stomen. Hij doet proefaankopen van ruw hout en stuurt mij documentpakketten ter controle. Tot nu toe zat er in elk pakket een gat dat we niet konden accepteren. En Rashid loopt nog verder voor dan de meeste bedrijven op deze beurs.

Maar ik weet dat hij ten einde raad is. Dit is een man die dingen wil maken, mensen werk wil geven en ons mooie producten wil verkopen. In plaats daarvan jaagt hij op het papierwerk achter het papierwerk achter een stuk hout.

Bestellingen die we nu plaatsen voor houten producten voor de EU moeten rond deze eisen worden gepland. We kunnen niet wachten tot de goederen ingepakt zijn om dan te ontdekken dat het spoor ophoudt bij “gekocht bij de vaste man”. Als we houtbewerkers hier naar EUDR vragen, variëren de antwoorden van “Nooit van gehoord” tot “Ja hoor, u kunt ons vertrouwen”.

Dat zou ik graag doen. Maar vertrouwen is helaas geen document dat je kunt uploaden.

Goeie ouwe Rashid is degene die ons het werk echt laat zien, ook de stukken die niet goed gaan. Een paar bekende grote exposanten ontbreken dit jaar ook. Ik weet niet waarom, maar rond de houten collecties heerst duidelijk veel onzekerheid.

Er Komt Een Houttekort Aan

Mijn zorg is dat er een houttekort komt. Ik zie ons in 2027 al tekortkomen aan sommige kistjes en asvangers als leveranciers dit niet rond krijgen. Sommige mensen hier hebben het over prijzen die verdubbelen. Dat is een voorspelling, geen prijsaankondiging, maar het geeft wel een idee van de stemming.

Bossen beschermen is belangrijk. Net als de kleine werkplaatsen en ambachtelijke families die hun brood proberen te verdienen zonder die bossen te vernietigen. Ik hoop dat we een werkbare manier vinden om beide te beschermen.

En nu terug naar onze aankomst in Delhi…

Na Kolkata gingen we naar het centrum van Delhi om leveranciers te ontmoeten voor de beurs. Ons hotel lag in Connaught Place. Heel handig, dacht ik.

Het lag ook precies midden in de “Kakkerlak”-protestactie. Onze Uber-chauffeur weigerde ronduit om ons erheen te brengen. Na wat onderhandelen, en een financieel extraatje, wilde hij ons zo dichtbij brengen als hij kon. Wat volgde was een wilde rit richting een steeds verder afgesloten binnenstad. Uiteindelijk zette hij ons zo’n twee kilometer van het hotel af, naast een bus waaruit beveiligers demonstranten haalden.

Gek genoeg leek veel van wat er gebeurde, ondanks alle drukte, verrassend goedgehumeurd. We voelden zelfs wat sympathie bij de mensen in uniform. Maar het was lastig te zien wat er precies aan de hand was, en met koffers in je hand is niet bepaald het moment om interviews af te nemen.

Dus liepen we. Vier reizigers die hun bagage door 35 graden hitte sleepten, langs menigtes en beveiligingslinies, richting de hoofdafzettingen. We hadden een hotel met een centrale ligging geboekt en kregen de volledige onderdompeling erbij. Iemand vertelde ons dat er 45.000 beveiligers waren ingezet en dat maar 20.000 demonstranten door de verschillende blokkades waren gekomen. Ik kan bevestigen dat er van allebei ruim genoeg waren om de receptie ongewoon lastig bereikbaar te maken.

Het hotelpersoneel keek stomverbaasd toen we binnenkwamen. Bijna geen van hun collega’s was erin geslaagd binnen te komen.

Die avond voelde Connaught Place heel vreemd. Rolluiken dicht, weinig van de gebruikelijke drukte en nauwelijks een plek om te eten. We vonden één restaurant dat open was, met een beperkte kaart. Na de expeditie van die middag was “wat er nog is” ons favoriete gerecht geworden.

Dat was dus onze week. In Bali vinden de collega’s manieren om lege benzinepompen te omzeilen. Hier probeert Rashid een houten asvanger door een woud van papierwerk te loodsen. En we hebben ontdekt dat een bevestigde hotelboeking niet betekent dat je het hotel ook kunt bereiken. Het was me het weekje wel.

Achter elk product dat in jouw schappen belandt, staan mensen die met van alles te maken hebben wat jij nooit ziet. Deze week ben ik vooral dankbaar voor de onze.

Er is hier nog genoeg moois te ontdekken, en we nemen veel ideeën mee naar huis. We blijven er ook aan werken om de producten thuis te krijgen!

Ondertussen staat Halloween voor de deur, en Kerst wacht er vlak achter terwijl het doet alsof het er nog niet is. Ik hoop dat je winkel druk is, je leveringen soepel binnenkomen en je eigen avonturen vooral beperkt blijven tot de vraag wat je als volgende gaat inkopen.

Bekijk hieronder de nieuwe producten en aanbiedingen. Er is deze week weer veel nieuws binnengekomen…

Hartelijke groeten uit Greater Noida. Pas goed op jezelf en veel verkoopplezier!