Groeten uit Alleppey, Zuid-India

Ik hoop dat het goed met jullie gaat en dat je geniet van het drukke seizoen. Hier was het weer een week vol actie in India, op volle snelheid en met bijna geen slaap. Waarom, dat leg ik zo uit…

Vorige week vertelde ik hoe we midden in de historische kakkerlakkenprotesten belandden, en over de EU-papierwinkel waar Indiase ambachtslieden mee worstelen. Gemist? Lees het hier terug.

Nou, we zijn eindelijk ergens aangekomen waar het rustig is. Ons hotel ligt aan de backwaters van Kerala en ik begin me weer te herinneren hoe stilte klinkt. Maar India en lawaai… OMG!! Eindelijk rust.

Na de beurs vlogen we naar Ahmedabad in Gujarat en reden we daarna richting

Khambhat, de Kristalstad van India.

Vaste lezers herinneren zich misschien ons vorige onderkomen bij Khambhat: een vrij simpel wegmotel, compleet met bedwantsen, kakkerlakken en mysterieuze rode vlekken op de muren. Het soort plek waar je volledig aangekleed slaapt en liever niets te goed bekijkt.

Deze keer raadde een van onze edelsteenleveranciers ons aan om in Anand te overnachten, zo’n 40 minuten verderop, in het „H”-hotel. Ik checkte de reviews. Slecht. Heel slecht.

Maar onze man hield vol, en gelukkig had hij gelijk. Grote, schone kamers, vriendelijk personeel: echt heerlijk. Pas trouwens op met nepreviews, want negatieve nepreviews zijn in India een groot probleem. We feliciteerden onszelf met een comfortabele plek waar we eindelijk wat broodnodige slaap konden inhalen.

Er was alleen één klein probleempje.

We waren midden in Navratri beland, het grote muziek- en dansfestival van Gujarat. En als ik dansen zeg, bedoel ik niet een paar mensen die voor het slapengaan wat rustig heen en weer schuifelen.

De hele stad leek gekleed voor een bruiloft. Prachtige outfits, complete families samen op pad, enorme groepen die bijeenkwamen voor Garba-dansen op straat en op speciale feestterreinen. Een aantal van die terreinen lag heel handig vlak bij ons hotel.

Heel vlak bij.

Rond 22:00 uur ging de muziek pas echt los. Stel je een rave voor waarbij iemand de volumeknop heeft verwijderd, met lasers en regelmatig vuurwerk. Enorme menigtes.

DE. HELE. NACHT.

En vergeet niet: Gujarat is een „droge” staat, waar alcohol verboden is. Al die mensen deden dit op milkshakes en mangosap. Wat ze ook in dat mangosap stoppen, het verdient nader onderzoek.

Maandag, dinsdag, woensdag… elke nacht van ons verblijf ging de stad helemaal los. Ondertussen hadden we afspraken met edelsteenleveranciers die blijkbaar op dezelfde feestjes waren geweest, maar toch fris, scherp en klaar voor zaken verschenen.

Wij hadden al moeite om te onthouden in welke zak onze bril zat.

Toch kregen we tussen het gapen door heel wat mooi edelsteenwerk gedaan. Khambhat heeft iets (de kennis, het vakmanschap, de mogelijkheden) waardoor we er steeds weer naar terugkeren. Alleen check ik de volgende keer eerst de festivalkalender en dan pas de hotelreviews.

Toen volgde ons kleine avontuur met het kopen van een drankje.

Meneer Chatterjee wilde whisky kopen. Vlak bij het hotel zat een slijterij met vergunning, voor bezoekers met de juiste papieren. Dus gingen Toni en ik met hem mee, dan konden we meteen een biertje halen.

Eerst hadden we echter een persoonlijke alcoholvergunning nodig. Achter een bureau zaten drie heren die de administratie afhandelden in een tempo dat deed vermoeden dat nog nooit iemand ze met succes had opgejaagd.

Er werden foto’s van ons gemaakt. We tekenden papieren; ik telde twaalf handtekeningen. Op het juiste moment moesten we voor een videocamera gaan zitten en ons hoofd van links naar rechts bewegen. Ergens controleerde iemand vermoedelijk of ik echt David was en oprecht van plan was een biertje te drinken. Er leek niets op te schieten.

We kletsten met de andere klanten, van wie een aantal een Amerikaans paspoort had: vooral Indiërs die in de tech werken en voor de feestdagen naar huis waren gekomen. Af en toe opende de heer links een magazijndeur, waarachter verleidelijke pallets bier zichtbaar werden. Hij verdween naar binnen en kwam uiteindelijk terug met een volgepropte bruine papieren zak.

Het voelde heerlijk clandestien voor iets met zoveel officieel papierwerk.

Uiteindelijk begon mijn enthousiasme voor dat biertje te tanen. „Oké, jongens,” zei ik, nogal luid. „We gaan. Ik verlies echt mijn interesse in dat biertje. Ik wacht niet langer.”

Op dat moment kwam heer nummer drie plotseling tot leven. Ik vermoed dat hij de hele nacht had gedanst.

„Ja, meneer David! Niet weggaan!”

Er werden een paar woorden gewisseld, heer nummer één schoot het magazijn in en de whisky en het bier verschenen.

Inmiddels had ik genoeg verklaringen getekend om glashelder te maken dat dit voor eigen gebruik was, op mijn hotelkamer. Ik betaalde en we ontsnapten.

Toni zei dat er bij zijn hypotheekaanvraag minder papierwerk kwam kijken.

Na Khambhat reden we terug naar het vliegveld van Ahmedabad en namen we afscheid van Toni. Dat was best emotioneel. Na weken samen reizen, werken, producten ontwikkelen en af en toe een twijfelachtig hotel overleven, voelt het vreemd als het team uit elkaar gaat. Hij vloog via Mumbai door naar Spanje. Wij namen een vlucht naar het zuiden, naar Kochi, om fabrieken van kokosmatten te bezoeken.

En nu zijn we hier in Alleppey, aan de backwaters.

Eindelijk rust. Water, groen, even op adem komen… en hopelijk een nacht waarin alleen de plafondventilator nog rondjes draait.

Volgende week krijg je een uitgebreid verslag uit dit prachtige hoekje van India.

Ondertussen staat thuis Halloween bijna voor de deur en wacht Kerst al in de coulissen. Ik hoop dat het druk is in je winkel, dat de voorbereidingen goed gaan en dat je iets bruikbaars vindt tussen de aanbiedingen van deze week.

Pas goed op jezelf,