De Geheime Prijzen van Crystal City
Groeten uit Yiwu, China!
Ik hoop dat het jullie goed gaat.
Allereerst een enorme dank aan iedereen die onze Nepal Appeal heeft gesteund. Mijn YouTube-video over de ramp haalde op de een of andere manier meer dan een miljoen views — wauw. Daar werd ik toch wel even stil van.
De volledige opbrengst en het verslag vind je hieronder. Dank aan iedereen die besteld heeft, gedoneerd heeft, de video gedeeld heeft of gewoon heeft geholpen het verhaal te verspreiden. Het heeft écht verschil gemaakt.
Vorige week vertelde ik je over onze road trip van Yiwu naar Nanjing en verder naar Donghai — beter bekend als Crystal City. Ook schreef ik over die bijzondere Maanmarkt voor ambachtslieden. Gemist? Je leest het hier terug.
We brachten enkele dagen door in Donghai en werden een beetje verliefd op de vriendelijke, opgewekte en opvallend kalme mensen daar.
Zoveel hulp toen Tomas de weg vroeg!
Het is geen lawaaiige stad. Niet opdringerig. Op sommige plekken voelt het zelfs bijna landelijk. Misschien houden al die kristallen iedereen geaard. We beleefden veel te veel avonturen om alles te vertellen — maar hier is er eentje.
De Geheime Prijzen van Crystal City
De grote kristalmarkt is enorm. Hij is gebouwd in dezelfde stijl als de gigantische Yiwu Market, met meerdere verdiepingen en aparte secties voor elke denkbare hoek van de edelsteenwereld. De meeste kopers leken Chinees. Ik kan me eerlijk gezegd niet herinneren dat ik er een andere westerling heb gezien. Voor één keer waren wíj de exotische mensen, wandelend door hún wereld van exotische producten.
En de ideeën! We zagen zoveel ideeën — een compleet frisse kijk op de edelsteenindustrie.
Maar konden we ook echt commerciële prijzen vinden? Nee.
Net als op de openluchtmarkt voor ambachtslieden voelde het alsof je een geheim wachtwoord, een speciale handdruk of misschien wel een glazen bol nodig had om de echte prijs te achterhalen. Er was duidelijk een lokale prijs en een buitenstaanderprijs. Ik heb dat eerder meegemaakt. En toen kreeg Coco een van haar goede ideeën.
Coco Gaat Deuren Langs
Coco bleef wijzen naar de kleine bedrijfsunits in de straten rond de markt. "Ik denk dat het daar beter is," zei ze.
En ze had een punt. Onze vaste leverancier Jon heeft immers ook geen winkel ín de markt — hij levert juist aan de mensen die er wél een hebben.
Dus gingen we deuren langs.
We vonden een pand dat er vrij nieuw uitzag. Ze waren de displays nog aan het inrichten, en vanbinnen leek het op een reusachtige snoepwinkel voor edelsteenliefhebbers.
Er stonden dozen en bakken vol trommelstenen, grote chipstenen, piepkleine chips en fijne edelsteendeeltjes — plus één heel interessant product dat ik voorlopig nog even geheim moet houden.
Een rustige, vriendelijke vrouw leidde ons rond, liet ons foto's maken en beantwoordde geduldig al onze vragen. Toen we naar de prijzen vroegen, begon het eindelijk ergens op te lijken. Niet perfect — maar zeker interessant.
Ze vertelde dat haar man eigenlijk de baas was en dat we hem in de fabriek moesten opzoeken.
Waar die lag?
Buiten de stad, bleek. Niet ver van Jon en zijn familiewerkplaats — zo'n half uur rijden.
En zo kwam het dat we over een smal landweggetje tussen de boerenakkers hobbelden, langs groepjes kaartende boeren (kennelijk een geliefd tijdverdrijf in deze streek), en telkens moesten stoppen om de weg te vragen omdat de kaart het had opgegeven. Uiteindelijk vonden we het, midden in de rimboe.
Waar de Trommelstenen Beginnen
We reden een groot terrein op vol stapels rots en van die enorme vierkante palletzakken die aannemers normaal voor puin gebruiken.
Alleen was dit geen gewoon puin. Bij nadere inspectie zaten de zakken vol ruwe, stoffige amethist en ander onbewerkt edelsteenmateriaal, precies zoals het was aangekomen voor verwerking.
We liepen rond op zoek naar de baas. De mensen die er werkten lachten en leken oprecht blij ons te zien. Niemand hield ons tegen of keek bezorgd. "Geen probleem — kijk gerust rond."
Sommige werknemers sorteerden stenen met de hand. Verderop braken vrouwen zorgvuldig stukken bergkristal in kleinere brokken. Uit een schuur achterop kwam een geluid als rollende donder. Daar gingen we natuurlijk op af. Net toen we de schuur bereikten, arriveerde de baas in zijn pick-up. Ook weer zo'n zachtaardig type — niet bijzonder spraakzaam, maar vriendelijk en volkomen bereid ons zijn trommelsteenbedrijf te laten zien.
De schuur stond vol met enorme trilmachines, allemaal samen rommelend. De stenen kunnen er een week of langer in blijven, waarbij ze langzaam vorm en glans krijgen. In verschillende fasen wordt er fijn slijpgruis en polijstpoeder toegevoegd en weer weggespoeld, terwijl een paar werknemers de hele rij machines draaiende houden.
In een andere schuur scheidden slimme sorteer- en gradeermachines de afgewerkte stenen op maat. Daarna ontmoetten we een opgewekte oudere man met ontbloot bovenlijf, die een enorme kletterende machine bediende die de kleine edelsteenchips voor edelsteenboompjes schoonmaakte, sorteerde en uitspuwde. Een heel schouwspel. We maakten foto's en stelden een hoop vragen.
"Waar komen al die ruwe stenen vandaan?"
De baas haalde zijn schouders op. "Handelaren bij de haven… en van overal in China."
Ik vermoed dat hij ook restmateriaal en afsnijdsels opkoopt bij de high-end edelsteenwerkplaatsen, en dat een tweede leven geeft door er kleinere, betaalbare producten van te maken. Als dat zo is, is dat bijzonder slim bedacht.
De werknemers leken ontspannen en tevreden. Er stonden prefab gebouwtjes voor hun pauzes, bij de stoffige klussen werden mondkapjes gedragen, en het geheel voelde georganiseerd, ijverig en verrassend kalm — ondanks dat constante gerommel. Uiteindelijk namen we afscheid van de baas en zijn ploeg.
Geen groot verkooppraatje. Geen onderhandeling. Sterker nog: er werd helemaal niet over prijzen gesproken.
Hij leek ons te hebben ingeschat. Hij zwaaide, stapte weer in zijn pick-up en reed weg.
Later die avond kreeg Coco een WeChat-bericht.
Geen poespas. Geen lange uitleg. Gewoon een nieuwe prijslijst.
De prijzen waren met 25% tot 40% gedaald.
Nu hadden we iets.
Ineens werden verschillende heel goede producten commercieel haalbaar — producten die, als alles volgens plan verloopt, de komende maanden in jouw winkel moeten opduiken.
En daar zit ook dat geheime product bij, waarvan ik vrij zeker weet dat je klanten er dol op gaan zijn.
Maar daarover houd ik voorlopig mijn mond…
Terug naar Yiwu — en Terug naar Kerst
Na Crystal City maakten we de epische rit terug naar Yiwu in één dag.
Ik schrijf dit vroeg in de ochtend, want er staat vandaag veel op het programma. Producten ontwikkelen, samples controleren, prijzen onderhandelen — en natuurlijk nog meer deuren langsgaan.
Ondertussen is het in het VK alweer half september, en dat betekent: tijd om serieus over Kerst na te denken. Sorry. Ik zei het K-woord.
Maar dit is hét moment om in te slaan, je presentatie voor te bereiden en te zorgen dat je genoeg hebt van de producten die je door de drukste verkoopweken van het jaar heen dragen.
Zet een warme drank, blader eens rustig door het assortiment en maak die schappen klaar. Kerst heeft de neiging sneller aan te komen dan je denkt. Dit jaar kan een hoek met huisdiercadeaus een verstandige investering zijn. Ik stel graag ons nieuwste merk aan je voor: PAW huisdierproducten… Binnenkort Verkrijgbaar!
P.S. Volgende week gaan we terug naar Nepal. Houd je inbox in de gaten voor het volledige verslag over de actie: waar het geld naartoe gaat en wat jullie steun heeft opgeleverd.
Nepal Appeal — De Resultaten
Samen bereikten we:
YouTube-views: meer dan 1 miljoen
Totale verkoop Nepal-producten: € 28.848,54
Gedoneerd bedrag: € 5.769,71
Extra bijdrage van het bedrijf: € 4.230,29
Totaal opgehaald: € 10.000
Begunstigde: Prime Minister's Disaster Relief Fund
Aantal ondersteunende klantorders: 211
Nogmaals: bedankt. Eén bestelling, één keer delen of één vriendelijk bericht voelt op zichzelf misschien niet groots — maar bij elkaar opgeteld gebeurt er iets behoorlijk krachtigs.
Het beste, blijf warm — en een fijn weekend gewenst.
