Groeten uit West-Java…

Hoop dat het goed met jullie gaat! Vorige week schreef ik vanuit Bali over hoe de ambachtslieden daar de druk voelen — stijgende kosten, tekorten en de voortdurende noodzaak om opnieuw uit te vinden hoe dingen worden gemaakt.

Mocht je het gemist hebben, dan kun je het hier teruglezen.

Deze week… zijn we van eiland veranderd. Bondhan en ik namen een vlucht van Bali naar HLP Halim — een luchthaven net ten zuiden van Jakarta die zichzelf op vrij wonderbaarlijke wijze als "Legendarisch" omschrijft… en dat zette vrijwel de toon voor onze reis. We waren nog maar net geland toen Bondhan plotseling een van zijn absolute helden naast de bagageband zag staan — een rockster van Jamrud, een van Indonesië's beroemdste rockbands.

Bondhan was helemaal star-struck!

Een kort ritje met de taxi bracht ons naar de Whoosh-treinterminal, waar we onszelf voor een klein beetje extra geld hebben geüpgraded naar First Class. Slechts twaalf stoelen in de cabine… erg beschaafd. Ik moest natuurlijk de Whoosh-souvenirwinkel bezoeken..

Whoosh is de eerste hogesnelheidstrein van Indonesië — en eigenlijk de eerste echte hogesnelheidslijn in Zuidoost-Azië. Hij reist met snelheden tot 350 kilometer per uur, en de naam is niet alleen het geluid van iets dat voorbijraast. Het is ook een Indonesisch acroniem dat ruwweg staat voor Tijdbesparend, Optimale Werking, Uitstekend Systeem. Wat mogelijk de beste naam ooit voor een trein is. Het waren slechts drie stops tot het einde van onze reis, net buiten Bandung. Het was geweldig. En legendarisch snel.

Snel, soepel en zeer comfortabel — maar merkwaardig genoeg ook halfleeg. Op het laatste deel van de reis hadden Bondhan en ik de hele First Class-cabine voor ons alleen. Het voelde enigszins belachelijk om daar te zitten als twee kleine staatshoofden, razend over Java met 350 kilometer per uur.

Dus… waarom zijn we hier? Wel, afgezien van het feit dat we dit gebied altijd al wilden bezoeken. Bandung heeft een enorme ambachtelijke traditie. Het is een van de belangrijkste textielcentra van Indonesië, er is een lange geschiedenis van leer- en schoenenproductie — je schoenen komen hier misschien wel vandaan — en de bergen en heuvels rondom de stad zijn belangrijke teeltgebieden voor thee, kruiden en botanica.

Kortom, er zijn hier heel veel dingen die mogelijk Ancient Wisdom-producten zouden kunnen worden. Toen kwam de volgende verrassing…

Bandung is luidruchtig. Niet zo luidruchtig als India — maar zeker meer getoeter, geklater en algemene verkeersconversatie dan je normaal in Indonesië hoort.

Art Deco-verrassing!

Toen checkten we in bij het Savoy Homann Hotel. Wat een plek. Totaal onverwacht.

De geschiedenis van het hotel gaat terug tot de jaren 1870, hoewel het prachtige gebogen Art Deco-gebouw dat je vandaag ziet in 1939 werd voltooid. Het ligt in het hart van het oude centrum van Bandung, waar de straten vol staan met Art Deco-gebouwen — sommige prachtig gerestaureerd, andere wachten nog geduldig op iemand die weer van ze gaat houden. Zelfs sommige van de nieuwere gebouwen zijn ontworpen om dezelfde stijl te weerspiegelen. … verrassing, verrassing…

We ontdekten al snel dat Charlie Chaplin een band had met Bandung. Het hotel rekent hem tot zijn beroemde gasten en toont met trots een oude vleugel waarvan wordt gezegd dat er tijdens een van zijn bezoeken door Chaplin op is gespeeld — en blijkbaar ook op is gedanst. Er is vlakbij zelfs een klein museum aan hem gewijd.

Bandung lijkt Charlie Chaplin als een van haar eigen inwoners te hebben geadopteerd.

Die avond maakten we een wandeling door het oude centrum, en de hele plek voelde wonderbaarlijk Chaplin-achtig aan. Elk beschikbaar hoekje leek wel een fotohokje of een studiootje te bevatten waar je je kon verkleden en een foto in de stijl van de jaren 30 of 50 kon laten maken. Lokale mensen hadden zich uitgedost voor hun avondwandeling. Stellen poseerden onder de oude gebouwen, gezinnen maakten foto's, straatartiesten vermaakten het publiek — en iedereen leek plezier te hebben.

Supervriendelijk ook. Het was een van die heerlijke plekken waar mensen er gewoon blij mee leken te zijn dat we er waren.

Labyrint van leer

Gisteren gingen we naar het leerdistrict Cibaduyut. En dat was weer heel anders. Het is moeilijk te beschrijven — maar stel je een labyrint van leer voor. Bondhan had wat onderzoek gedaan, dus begonnen we in de hoofdstraat. Vrijwel elke winkel leek de schoenenindustrie te bevoorraden: vellen leer, lijm, zolen, gespen, veters, gereedschap en zelfs industriële naaimachines.

Toen begonnen we te verdwijnen in de kleine steegjes. Sommige waren nauwelijks breed genoeg voor een motorfiets. Achter deuren, in kleine huisjes en gewrongen in piepkleine werkplaatsen waren honderden ambachtslieden schoenen en laarzen aan het maken.

De één snijdt leer. Een ander stikt het bovenwerk. Weer iemand anders bevestigt de zolen. Nog een ander poetst en werkt af. Het was alsof je mieren zag werken in een doolhof. Veel van de laarzen waren verrassend hoogwaardig en prachtig gemaakt — ambachtelijke ontwerpen, zwaar leer, bikerboots en heel wat heerlijk opstandige punkstijl.

En wat een charmante mensen. Vrijwel iedereen riep "Halo!". Ze glimlachten, zwaaiden en leken oprecht blij om deze ronddwalende Engelsman in hun steegje te zien verschijnen. Mensen nodigden ons uit in hun werkplaatsen, legden uit wat ze aan het maken waren en lieten ons graag hun machines en materialen zien.

Geen grote fabrieken of glimmende showrooms, gewoon duizenden individuele vaardigheden die stil samenwerken. Dat is voor mij altijd waar de dingen interessant worden.

Maar genoeg voor nu… Later doken we in de wereld van de West-Javaanse thee. Er is hier een grote theecultuur, ambachtelijke theesoorten die perfect zouden passen in ons Mandala Ambachtelijke Thee Blikjes

Vandaag gaan we nog dieper.

En hoog in de heuvels rond Bandung ontdekten we nog iets volkomen onverwachts — een superrijke, zeer elitaire wereld van enorme villa's, onberispelijke tuinen en elegante restaurants, blijkbaar bezocht door generaals, toppolitici en enkele van de machtigste families van Indonesië.

Jeetje! Ik heb nog nooit zulke villa's gezien. Maar daar vertel ik later meer over.

Er is gewoon te veel om in één nieuwsbrief te passen. De thee, de botanische ingrediënten, de mystieuze berglandhuizen — en wat we vandaag nog meer weten te ontdekken.

Dus misschien maak ik deze week een extra nieuwsbrief… Of misschien laat ik je wachten tot aanstaande vrijdag.

We zullen zien wat er gebeurt.

Hoe dan ook..

Fijn Legendarisch Weekend!