Groeten uit Kathmandu…

Ik schrijf je vanochtend vanuit een stad – en een land – dat nog altijd in shock verkeert.

Woensdag stortte hoog in de Himalaya een enorme massa naar beneden, waarbij een onvoorstelbare muur van ijs, water, rots en puin door de valleien beneden raasde. De beelden zijn angstaanjagend, en terwijl de reddingsteams doorwerken, wordt de ware omvang van de tragedie pas langzaam duidelijk.

Hier in Kathmandu voel je het. Bijna iedereen lijkt wel iemand te kennen die getroffen is, of iemand die nog op nieuws wacht. Onze gedachten gaan sterk uit naar de families die dierbaren hebben verloren – en naar iedereen die nog zoekt en hoopt.

Het voelt vreemd om na zoiets gewoon door te gaan met schrijven over zaken en klankschalen. Maar misschien is het beste wat we kunnen doen, de mensen, families en kleine werkplaatsen blijven steunen wier levensonderhoud afhangt van het werk dat hier gebeurt. Vorige week vertelde ik je over mijn ontmoeting met de geweldige klankschaal-familie in Kathmandu. Als je het gemist hebt, kun je het hier teruglezen…

Deze week, op woensdagochtend (vóór het vreselijke nieuws), gingen we kijken waar de schalen eigenlijk gemaakt worden. Vroeg uit de veren namen Bicky en ik een taxi naar een ontmoetingspunt aan de rand van Kathmandu, waar de baas, meneer Suman, ons oppikte. Hij legde uit dat het maken van klankschalen een erg lawaaierige aangelegenheid is – en dat de werkplaatsen niet langer in bebouwde gebieden toegestaan zijn. Toen ik het proces eenmaal had gezien, begreep ik volkomen waarom!

We reden de stad uit, langs een plaats genaamd Bungamati en een prachtige groene vallei in. Na het lawaai en de chaos van Kathmandu was het zo'n beetje de meest vredige plek die je je kunt voorstellen.

Daar, verscholen, lag het kleine fabriekje van meneer Suman. De schalen beginnen hun leven als eenvoudige metalen schijven. Meneer Suman legde uit dat vijf verschillende metalen eerst worden samengesmolten in een andere werkplaats, daarna tot platen worden gewalst en in schijven van precies de juiste maat worden gesneden.

Steeds drie schijven tegelijk worden verhit in een door ventilatoren aangeblazen vuur in de hoek van de werkplaats. In de schoorsteen erboven is de vorm van een Shiva-dolk uitgesneden – naar verluidt een belangrijk onderdeel van de traditie en de bescherming van het werk.

De schijven moeten tot precies de juiste temperatuur worden verhit. Te koud en het metaal beweegt niet goed. Te heet en het kan splijten.

Wanneer de vuurmeester besluit dat het moment daar is, trekt hij de gloeiende schijven met lange tangen eruit, stapelt ze op elkaar en plaatst ze vakkundig over een metalen matrijs. Dan stappen drie mannen naar voren met enorme hamers… Bang! Bang! Bang!

Alle drie slaan ze in perfect ritme, terwijl ze het metaal langzaam ronddraaien tijdens het werk. Langzaam begint er een schaal vorm te krijgen.

Het was verbluffend om te zien – en een beetje angstaanjagend. Eén misstap van een fractie van een seconde zou de hamers op elkaar kunnen laten klappen en heet metaal door de werkplaats laten spatten. Toch werken ze ongelooflijk snel, want ze hebben maar een paar kostbare minuten zolang het metaal precies de juiste temperatuur houdt.

De half gevormde schaal gaat twee of drie keer terug in het vuur en keert dan terug naar de hamers, tot de uiteindelijke vorm is bereikt.

Daarna volgen het slijpen, stemmen en fijn bijstellen. Ten slotte gaat de schaal naar een aparte ruimte om te worden gepolijst en geboend, tot het doffe, gehamerde metaal begint te glanzen.

Elke stap vraagt ervaring. De grootte en vorm van de schaal doen ertoe, maar ook de dikte van het metaal, het hameren en het uiteindelijke stemmen. Een mooie schaal wordt niet zomaar gefabriceerd – er wordt naar geluisterd, hij wordt bijgesteld en geleidelijk tot leven gebracht.

Toen vertelde meneer Suman me iets wat ik nogal prachtig vond: De mannen die met het vuur en de hamers werken, zijn traditioneel hindoe. De mannen die polijsten en afwerken, zijn moslim. Meneer Suman, zijn familie en veel van zijn klanten zijn boeddhist.

Meneer Suman

"We kunnen het allemaal prima met elkaar vinden," zei hij.

"We zijn goede vrienden."

En daar was het – hindoe, moslim en boeddhist, allemaal samen werkend om iets te maken wiens doel vrede, heling en harmonie is.

In een week waarin Nepal zulke vreselijke verwoesting heeft meegemaakt, voelde die kleine werkplaats in een vredige vallei als een herinnering aan iets belangrijks. Verschillende handen, verschillende geloven en verschillende vaardigheden – allemaal in ritme samenwerkend om één prachtig geluid te maken.

Bang! Bang! Bang!

Misschien kan de wereld iets leren van meneer Sumans klankschaalfabriek.

Er is nog ander belangrijk nieuws uit Nepal…

We hebben nu een grote stap voorwaarts gezet en op dinsdag 25 augustus hebben we Bicky – onze al jarenlange Lokta-papierleverancier – officieel aangesteld als sourcing- en coördinatieagent van Ancient Wisdom in Nepal.

Bicky gaat nauw samenwerken met onze vertrouwde expeditie-agent, meneer Padam van Oriental Cargo Services, om ons te helpen leveranciers te coördineren, de kwaliteitscontrole te verbeteren en onze zendingen vanuit Nepal sneller, soepeler en betrouwbaarder te maken. De compliance-eisen voor de import van producten naar het VK en Europa worden elk jaar uitdagender. Productinformatie, materialen, tests, verpakking en documentatie moeten allemaal goed worden gecontroleerd en georganiseerd. Bicky helpt ons dit bij de bron te beheren, voordat de goederen Nepal verlaten.

Het betekent dat we met meer kleine producenten kunnen samenwerken, meer originele producten kunnen ontwikkelen en – het allerbelangrijkste – ervoor kunnen zorgen dat alles onze magazijnen bereikt in de staat en volgens de standaard die onze klanten verwachten.

Uiteraard moest zo'n belangrijke benoeming behoorlijk gevierd worden, dus Bicky, meneer Padam en ik gingen uit eten bij een Koreaans restaurant in Kathmandu. Koreaans eten… een nieuw Nepal-hoofdstuk vieren… voor een Brits giftwarebedrijf. Heel AW, eigenlijk.

Dit is een van de drukste weken van de hele reis geweest. Werkplaatsen, klankschalen, Lokta-papier, textiel, verpakking, productontwikkeling en schijnbaar eindeloze koppen thee. Er beginnen hier een paar echt spannende plannen vorm te krijgen – al denk ik dat ik een paar rustige uren nodig heb om ze allemaal op een rijtje te krijgen.

Binnenkort wordt het tijd voor mij om verder te reizen.

Nepal heeft me veel meer gegeven dan nieuwe producten en zakelijke ideeën. Het heeft me eraan herinnerd dat achter alles wat we kopen en verkopen mensen schuilgaan – families, vriendschappen, tradities en vaardigheden die over generaties zijn doorgegeven.

Deze week heeft het ons ook herinnerd aan hoe plotseling het leven kan veranderen.

Dus, vanuit Kathmandu, blijven onze oprechte gedachten uitgaan naar iedereen die door deze vreselijke ramp is getroffen. En ons respect gaat uit naar de redders, vrijwilligers en gewone mensen die elkaar door de donkerste dagen heen helpen.

Volgende vrijdag schrijf ik je vanuit een nieuwe plek…

Maar ik neem een stukje Nepal met me mee – en misschien hoor ik, ergens op de achtergrond, nog steeds die drie hamers perfect samen neervallen.

Bang. Bang. Bang.

Blijf veilig, zorg goed voor elkaar – en fijn weekend.