Groeten uit Bali…
Ik hoop dat het goed met jullie gaat!
Vorige week vertelde ik jullie over Bandung in West-Java — een verrassende plek. Als je het gemist hebt, kun je het hier teruglezen.
De terugreis was bijna net zo interessant als de heenreis. Bondhan en ik namen de feeder-trein vanuit het centrum van Bandung naar het Whoosh-station, om vervolgens de sneltrein terug richting Jakarta en het vliegveld te pakken.
De feeder-trein was best bijzonder. Hij bracht ons zelfs naar het mooiste, schattigste en meest comfortabele stationnetje dat ik ooit heb gezien, denk ik. Het was schoon, modern, omringd door groene heuvels en voelde op de een of andere manier meer als een boutiquehotel dan als een treinstation.
Toen stapten we natuurlijk weer op de Whoosh… en namen een vlucht met Batik Airways terug naar Bali. Maar ik heb jullie nog meer te vertellen over Bandung..
Thee in Punclut
Tijdens ons verblijf in Bandung trokken we de omliggende bergen in, naar een gebied dat Ciumbuleuit heet — wat ik echt niet goed denk te kunnen uitspreken. De lokale bevolking noemt dit lommerrijke, hooggelegen en nogal chique gebied Punclut.
We kwamen een hele coole taxichauffeur tegen, Eco genaamd, die een werkloze acteur bleek te zijn. Hij zei: "Ik laat jullie Punclut zien. Het is mijn buurt." En dat deed hij. Een van onze missies in West-Java was het vinden van Indonesische thee — om toe te voegen aan ons Mandala Leaves theemerk. Het plan was dus om enkele theeblenderijen te bezoeken. Het blijkt dat theeblending hier een serieus ambachtelijke aangelegenheid is, en heel wat van deze bedrijven zijn gevestigd in dat chique gebied Punclut.
Hoewel "gevestigd" misschien een beetje overdreven is. Eén bedrijf stond erop dat we eerst een speciaal theeproeverij-station bezochten voordat we toegang kregen tot hun kantoor. Het bevond zich in een boomhut, midden in een regenwoud, alleen bereikbaar via een soort spoorbaanwagentje. Nou, het was een beetje tijdverspilling.. maar het was geweldig.
Na onze proeverij — en wat ik me nu realiseer waarschijnlijk een soort screeningproces was om uit te vinden of we serieuze kopers waren of gewoon toeristen die ieders tijd verdeden — kregen we toegang tot de baas.
Dit gebeurde twee keer.
De test voor de serieuze theekoper
De tweede theeblender die we bezochten was opnieuw een heerlijk gepassioneerde ambachtsman en enorme thee-enthousiasteling. Hij stond erop dat we elkaar eerst in de tuin van zijn villa ontmoetten, samen met zijn personeel, en nodigde ons pas terug toen hij wist dat we serieus waren. Dus de volgende dag zaten we aan een oude ijzeren tafel onder de lommerrijke bomen, terwijl zijn huiskatten langs onze benen streken. Zo doet men blijkbaar zaken in Punclut.
Er zijn theeplantages en verwerkingsfabrieken verspreid over de omliggende bergen, sommige alleen bereikbaar via lange 4x4-ritten over smalle paadjes. Onze blenders vertelden ons over exclusieve afspraken met boeren die zeldzame en exotische theesoorten verbouwen. En te oordelen naar de villa's zit er zeker geld in thee.
We proefden een pure, ongemengde thee waar onze gastheer bijzonder trots op was. Hij had een heerlijke vanillegeur en smaakte bijna naar framboos. Van nature zoet. Geen suiker nodig. Het was zo'n moment waarop je je herinnert dat thee niet zomaar "thee" is. Er zitten zoveel variëteiten, groeiomstandigheden, tradities en technieken verborgen in dat ene kopje. West-Java heeft ook een rijk botanisch erfgoed, waarbij veel planten die in de regio worden verbouwd later etherische oliën worden of onderdeel van zorgvuldig ontwikkelde blends. Thee en botanicals vormen samen een heel interessante blendcultuur.
Eco kent iedereen. Het grappige was dat onze werkloze acteur-taxichauffeur Eco eigenlijk een oude vriend van de theeblender was. Natuurlijk was hij dat.
Tegen vrijdagavond was Eco ook onze onofficiële gids voor het nachtleven van Bandung geworden en nam hij ons mee naar de Braga-wijk.
Met Bondhan en Eco, onze acteur/taxichauffeur-vriend.
Het was er ontzettend druk. Er waren jongeren in cosplay-outfits, meer fotohokjes dan ik ooit op één plek heb gezien, en aan één stuk door groepjes vrienden die samen foto's maakten. Ook de hardrock-subcultuur leeft en bloeit in Bandung. We vonden een bar met een levendige band, en al snel stonden Eco en Bondhan allebei te zingen. Braga is levendig, maar veel gemoedelijker dan welke toeristische wijk in Azië dan ook die je je kunt voorstellen. Hier zijn de mensen beleefd en respectvol, niemand is dronken, maar iedereen maakt foto's en paradeert rond. Ik vond het leuk. Eén ding kan ik zeker melden over Bandung: iedereen is heerlijk — kalme, lieve, behulpzame mensen. Er zijn hele rijke en hele arme mensen in de stad, en we kwamen met beiden in aanraking. Misschien juist daardoor zijn er blijkbaar zakkenrollers en kleine dieven. Aardige mensen bleven ons maar waarschuwen om voorzichtig te zijn.. maar eerlijk gezegd hebben we niemand ontmoet die niet volkomen aardig was. We zijn geen enkele keer opgelicht, zelfs onze taxichauffeur deed zijn best om ons niets te laten betalen. Op de laatste dag moesten we ruzie maken om überhaupt te mógen betalen.
Ik had gedacht dat we op een serieuze sourcingtrip waren. Blijkbaar had ik het mis. Er valt nog veel meer te vertellen over Bandung, maar het waren fascinerende dagen. We gingen op zoek naar thee en kwamen terug met verhalen over regenwoud-boomhutten, geheimzinnige blenders, bergwegen, katten, cosplay en hardrock-karaoke. Geen slecht resultaat.
Ondertussen rollen onze AW Grand World Tour Deals de hele maand augustus door, met flinke kortingen binnen de hele groep.
Dus als je je volgende bestelling aan het plannen bent, neem dan zeker een kijkje en zie wat er beschikbaar is.
De trip naar West-Java herinnerde me er weer aan waarom ik dit vak zo leuk vind. Achter elk product schuilt meestal een weg, een persoon, een plek, een verhaal — en heel vaak een ietwat ongewone taxichauffeur die iedereen kent.
Dat is het stukje waar ik absoluut van hou. Binnenkort meer nieuws uit Bali.
Een heel fijn weekend gewenst.
